Ανθρωποι

Κοινωνικά Νέα: Άνθρωποι

Οι Γυναίκες της Ροζάβα

«Η χαρά της ελευθερίας μετά από απίστευτο πόνο είναι ένα υπέροχο συναίσθημα» λέει η Αριάν στην αρχή του ντοκιμαντέρ «Commander Arian», το οποίο προβλήθηκε πριν από λίγες μέρες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες και στο…

Συγκλονίζει η έκκληση μητέρας: Έχουμε δυο μέρες να φάμε, έχετε τίποτα;

«Έχουμε δυο μέρες να φάμε, έχετε τίποτα;». Τα λόγια αυτά άκουσε από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής, η εθελόντρια του Φωτεινού Αστεριού, Βάσω Νικολοπούλου. Στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν μια γυναίκα, που η…

Η ιστορία του Αμπουαχμέντ: Γι’ αυτό φεύγουμε από τη Συρία

Σύρος πρόσφυγας από το καμπ φιλοξενίας της Τήλου απαντά  στο προβοκατόρικο ερώτημα: “Μα καλά, γιατί φεύγουν τέλος πάντων από την πατρίδα τους αυτοί οι άνθρωποι;” Η απάντηση έρχεται και είναι αποστομωτική. Αυτή είναι η ιστορία…

Σωτηρία Μπέλλου: Έριξε βιτριόλι στον άντρα της γιατί την ξυλοκοπούσε – Η φυλακή και η μεγάλη καριέρα

Η Σωτηρία Μπέλλου, η τελευταία ρεμπέτισσα του ελληνικού τραγουδιού, γεννήθηκε στις 22 Αυγούστου του 1921 σε ένα χωριό της Χαλκίδας και μεγάλωσε μέχρι τα έξι της χρόνια με τη γιαγιά και τον ιερέα παππού της.…

Αυτά τα 15 σκίτσα δείχνουν ξεκάθαρα τι πάει στραβά στην κοινωνία

Τα σκίτσα του καλλιτέχνη Al Margen μας προσφέρουν μια ευκαιρία να προβληματιστούμε για το πως έχει άλλαξει η κοινωνία μας και να αναρωτηθούμε ποια είναι τα συναισθήματά μας για τον σύγχρονο τρόπο ζωής… .enallaktikos.gr

Εκπαιδευτικό σεμινάριο για την ψυχική υγεία στο νοσοκομείο

Tο Κέντρο Ψυχικής Υγείας του Γενικού Νοσοκομείου Αιτωλοακαρνανίας – Νοσηλευτική Μονάδα Αγρινίου, έχει αναλάβει τον συντονισμό του Ευρωπαϊκού Προγράμματος Erasmus + ‘’DAUPR’’ ‘’Ανάλυση Λόγου με Θετική Ενθάρρυνση χωρίς Όρους’’ / ‘’Discourse Analysis with Unconditional Positive…

Ένας διευθυντής φυλακών που έχει στο γραφείο του τον Τσε

Ένας διευθυντής φυλακών που αποκαλύπτει ότι έχει κάνει εχθρούς γιατί «χάλασε την πιάτσα» επειδή δεν χρηματίζεται αλλά και εξαιτίας της ανθρωπιστικής του προσέγγισης απέναντι στους κρατούμενους. Που  έχει στο γραφείο του τον Τσε Γκεβάρα και…

Ξεχαρβαλώθηκε η Ζωή: Η Γραφή, η Ανάγνωση και η Ελευθερία

Στην ανθρωπότητα, το αίτημα για εξέγερση τίθεται εκ νέου ως αντίθεση στη διογκούμενη καταπίεση και τον αυξανόμενο δεσποτισμό. Η φαντασία αρχίζει πάλι να αναζητά την αυτοτελή ενέργεια και την ορμή, οσμίζεται την αναδυόμενη ανάγκη για…

Γέφυρες και φράγματα

Ονειρεύομαι. Ότι τις αξημέρωτες νύχτες του χειμώνα χιονίζει στα όνειρά μου. Ότι σαμποτέρ μαζί με τους κομάντο τα μέσα φράγματα ανατινάζουμε. Παρόντες όλοι στο κάλεσμα της εποχής. Ότι ένα άοπλο τάγμα σε μυστική αποστολή μ’…

Και το αύριο δεν θα ξαναγίνει χθες

Ο Νίκος εδώ και δυο μέρες έχει φύγει απ’ τη δουλειά του. Όλα θρυμματίστηκαν μέσα του. Μισθωτός απλήρωτος ζαρώνει στο πετσί του. Τον εκβιάζουν. «Αν φύγεις, θα τα χάσεις όλα. Κάνε υπομονή. Σκέψου το.» Δεν…

Ένα σκουπίδι ακόμα… του Νίκου Σπιτσέρη

«Όχι», είπε με κόπο, αλλά δίχως δισταγμό. Δεν θα υπέβαλε την ένσταση ασκώντας το δικαίωμα που του έδινε ο νόμος. Δεν ήταν ξεκάθαρο αν ετούτη η άρνηση ήταν αποτέλεσμα της χρήσης ψυχοτρόπων ουσιών ή μια…

Αλυχτίσματα

Είχε το άντρο του σε μια πυκνόφυτη ρεματιά με ένα γάργαρο ρυάκι, που κολυμπούσαν πέστροφες, καραβίδες και σαυρίδια. Μικρός απέφευγα να πλησιάσω, κι ας συνόρευε με τα χωράφια μας. Όταν πεινούσε ο λύκος, έπαιρνε παραμάζωμα…

Ο φασισμός θεραπεύεται με περισσότερη Δημοκρατία

Θα μου πεις,γιατί όλα αυτά; Επειδή οι ποινικά κολαζόμενη πράξη της ακραίας ρατσιστικής επίθεσης, μέσα στη μαύρη νύχτα της ψυχής των νεοναζί, στο σπίτι του μικρού Αμίρ από το Αφγανιστάν, του οποίου το μόνον της…

Τα ανθρώπινα δικαιώματα

«Άκου βαϊζούλα μου. Αυτό θα στο ειπεί η γιαγιά αλλά εσύ δεν θα το μολογήσεις πουθενά! Κράτα το για σένα. Εφτούνα που μου λες πως κάνουνε τα κράτη, είναι όλα σκευωρία. Πώς το λένε! Κατόπιν…

O Καθηγητής κι ο Ποιητής του Σταμάτη Πάρχα

Ένας φίλος κάποτε, πριν χρόνια, καθ’ οδόν από το σπίτι προς το Πανεπιστήμιό του στο Λονδίνο, σταματούσε τα πρωινά σε ένα καφέ μικρό, χωρίς πολύν κόσμο εκείνη την ώρα, για έναν πρωινό καφέ με την…

Τα σκιάχτρα των ερημόσπιτων

Θυμάμαι τις παλιές γριές. Καδρωμένες στα παράθυρα των σπιτιών. Σαν κρεμασμένοι νατουραλιστικοί πίνακες του 19ου αιώνα. Πάνω σε στραβές, ψάθινες καρέκλες καφενείου. Ένα περβάζι απόσταση από τον δρόμο, κι ένα θολό τζάμι. Με τις φαρδιές…

Μια μερίδα λουκουμάδες

Έχουμε βγει από τον κινηματογράφο και συζητάμε για το έργο που είδαμε. Δυο παιδιά. Διψασμένα για τα πάντα. Για το έργο, για την ερημιά, για τη θάλασσα, για τη βροχή, για το κορμί μας που…

Σήψη…

Τελευταία τα πρωινά τον ξυπνούσε μια έντονη μυρωδιά, άνοιγε παράθυρα, αέριζε, έψαχνε την κουζίνα για σάπια φρούτα, τα ντουλάπια για ξεχασμένα και ληγμένα τρόφιμα, όλα φρέσκα αστραφτερά κι ολοκάθαρα, η επίμονη δυσωδία πάντα εκεί, τον…

Η μνήμη του χώματος

Απ’ όσο θυμάμαι, ήρθαν με τη σειρά αθίγγανοι, Πολωνοί, Ρώσοι, παλιννοστούντες Πόντιοι και Αλβανοί. Δώδεκα με δεκατέσσερις ώρες τη μέρα κάτω από την κάψα του ήλιου. Λιγομίλητοι και ταλαιπωρημένοι, με γυρτούς ώμους και γερασμένα πρόσωπα.